Wie zijn wij?
Wij zijn een kleine groep ouders van drugsverslaafden die het bestaan hebben ontdekt van twee - van oorsprong Italiaanse - Rooms-katholieke woon- en werkgemeeschappen waar drugsverslaafden, ook uit Nederland, kunnen worden opgenomen.
Deze beide gemeenschappen hebben een voor Nederlandse begrippen zeer hoog slagingspercentage, nl. om en nabij de 80%. Dat bewijst dus dat het wel degelijk mogelijk is om helemaal van een ernstige drugsverslaving af te komen.
Ontstaan
van de Initiatiefgroep "Francasa"
Op 18
november 1999 organiseerden twee vrouwen, allebei moeder van een
drugsverslaafde, in Heemskerk een
voorlichtingsavond over de "Comunità Cenacolo", een zeer succesvolle
Italiaanse Rooms-katholieke organisatie
waar drugsverslaafden een nieuw, drugsvrij leven kunnen opbouwen. De
avond werd bezocht door een
veertigtal drugsgebruikers, familie van drugsgebruikers en andere
betrokkenen uit het hele land. De "Comunità Cenacolo" was tot dan toe in
Nederland slechts bekend bij een enkeling.
De behoefte aan meer en betere ontwenningsmogelijkheden bleek nijpend onder de bezoekers. Een klein aantal van hen besloot, samen met de initiatiefneemsters van de avond, meer informatie in te winnen over dit buitenlandse 'afkickcentrum' en die informatie bekend te maken aan zoveel mogelijk drugsverslaafden en aan hun familie.
Het
drugspastoraat in Amsterdam bood zijn steun aan en wist te bewerkstelligen
dat de kleine groep werd ontvangen door de bisschop van Rotterdam, die
zich zeer betrokken toonde en zijn steun toezegde.
Zo konden wij op 7 april 2000 de Initiatiefgroep "Francasa" oprichten.
Sinds de oprichting zijn wij bezig een structurele samenwerking op te bouwen met twee Italiaanse gemeenschappen: de Comunità Cenacolo en de inmiddels door een van de ouders ontdekte en ook uiterst succesvolle Comunità Papa Giovanni XXIII, beide op rooms-katholieke grondslag. Belangrijke factoren voor het succes van deze communiteiten zijn o.a. een liefdevolle omgeving, de spiritualiteit en sociale omhulling vanuit de rooms-katholieke geloofsbeleving, een lange afkickperiode (twee tot drie jaar, in ieder geval zo lang als nodig is) en een intensieve voorbereiding op terugkeer in de maatschappij. Beide instellingen hebben ook vestigingen buiten Italië.
