door Initiatiefneemster Nel Beentjes-van der Werf

                                                                     Heemskerk, 17 augustus 2001

Om mijn motivatie aan te tonen begin ik met een korte inleiding,  daarna vertel ik iets over de Comunità Cenacolo in Italië, waarvan het bestaan in Nederland niet bekend was en die al twintig jaar blijkt te bestaan!!! Ook de gemeenschap van Papa Giovanni XXIII bestaat al veel langer dan vandaag. Deze gemeenschap wordt verderop in deze website uitvoerig beschreven.

De strijd om onze allerliefste zoon Franck te redden, hebben wij uiteindelijk verloren. Hij overleed op 21 november 1999 aan de gevolgen van Aids na 19 jaar drugsgebruik. Hij mocht slechts 31 jaar worden...... De jarenlange machteloosheid, verdriet en ellende waarin wij leefden, bereikte in 1996 een climax toen hij tijdens een detentie van drie maanden zich in een kritieke lichamelijke en psychische toestand bevond. Wij dachten even dat hij in de gevangenis nu eindelijk hulp zou krijgen, maar er was weer geen behandelplan, geen opname na vrijlating, waardoor hij weer is gaan zwerven en weer werden wij ouders niet op de hoogte gesteld. Totdat hij twee maanden later in de terminale fase van aids met een P.C.P.-longontsteking werd aangetroffen door medewerkers van het Leger des Heils. Een ziekenhuisopname van drie en een halve maand volgde. Voor zijn leven werd  gevreesd…. Eindelijk kwam hij in het zorgcircuit, en dankzij de liefdevolle verzorging door het Leger des Heils en de aidsremmers konden wij hem nog drie jaar bij ons houden en zijn de laatste drie jaar van zijn leven nog gelukkig en menswaardig geweest. 

Na de ziekenhuisopname ben ik gaan onderzoeken waarom geen enkele instantie onze zoon heeft geholpen in de periode voor, tijdens en na zijn detentie, toen hij langdurig in zeer grote nood verkeerde. Het enige 'medicijn' dat hij kreeg, was methadon. De meest schrijnende ontdekking was dat er zelfs geen dossier van hem bleek te bestaan! Ik zocht de publiciteit. Benaderde o.a. de politieke partijen in Den Haag. Justitie en politie, Inspectie van Volksgezondheid en Riagg, zorg- en verslavingsinstellingen in de IJmond. Om ze vooral te wijzen op de grove nalatigheden en de zeer slechte werkwijze en coördinatie van bovengenoemde instanties.  Uiteindelijk viel onze zoon ‘tussen wal en schip’ en daar kon ik het mee doen. Zeer pijnlijke uitspraken waren: ‘uw zoon was niet te helpen’ en ‘het was maar een eenmalige gebeurtenis!’

De enorme kracht van mijn woede heeft via de landelijke media veel ouders van verslaafde kinderen bereikt en ik ontving brieven waarin werd bevestigd dat de efficiëntie van de aangeboden hulp ver te zoeken is. Veel ouders lieten me weten dat ook hun kind jarenlang in de verslavingscirkel is blijven hangen, met ernstige gevolgen. Dit was de rode draad door alle verhalen en ik voelde mij hierdoor gesterkt en gesteund. Na 3 jaar onderzoek heeft mijn woede zich in meer positieve zin ontwikkeld. Franck heeft niet voor niets geleefd en geleden. Hij is degene die mij aanmoedigde om het bestaan van de door ons ontdekte gemeenschappen in het buitenland bekend te maken in Nederland. Dit kan nieuwe perspectieven opleveren voor jongeren die totaal de weg kwijt zijn. Vandaar dat ik voor de naam ‘Francasa’ heb gekozen,  waarin zijn naam verweven zit en ook die van Casper, de eerste Nederlandse jongen die op voorstel van zijn in Italië wonende zusje in 1998 aanklopte bij de Comunità Cenacolo. Dat ‘Francasa’ ook nog ‘het vrije huis’ betekent, kan haast geen toeval meer zijn. Het gaat nu goed met de inmiddels 29-jarige  Casper; hij gaat binnenkort trouwen met een Italiaans meisje, heeft een huis en een baan aldaar, en vele, vele vrienden. Echte vrienden.

Een bezoekje in juli 2000 aan de Comunità Cenacolo in Saluzzo, samen met een vrijwilligster van het drugspastoraat die vloeiend Italiaans spreekt, heeft ons beiden versteld doen staan. In een schitterende omgeving liggen de familiehuizen, ver weg van grote steden. Je krijgt er een gevoel van geborgenheid. Ex-verslaafden en vrijwilligers begeleiden de jongeren die een nieuw leven willen beginnen, op hun weg. Zij kunnen dat doen dankzij hun eigen ervaring, en door de kracht van hun geloofsovertuiging. Het leven in de gemeenschap is heel simpel. Materiële dingen zijn niet belangrijk, de mens zelf is belangrijk. Voor een pas ingetredene is er een ‘beschermengel’, een jongere die al ervaring in de gemeenschap heeft. Hij is 24 uur per dag samen met de nieuwkomer en helpt hem of haar door moeilijke momenten heen. Het gevoel van eigenwaarde van zowel de verslaafde als van de beschermengel komt hiermee snel terug, het werkt aan beide kanten! Er wordt veel rozenkrans gebeden en verder ziet de dagindeling er als volgt uit: brood bakken, huishoudelijke werkzaamheden, metse!en, meubelmakerij, de tuin, de stal, de keuken. Hier leeft men van, maar ook van de vele giften van ouders en andere belangstellenden.

Een keer in de week zijn er speciale ouderbijeenkomsten, zodat de ouders worden betrokken bij het genezingsproces, wat heel belangrijk is voor beide partijen. Ik geef deze jongeren meer kans van slagen door bovengenoemde feiten. Hier wordt gewerkt met een vriendschap die echt is, waar niemand aan wil verdienen, dat zegt genoeg. Elk mens is uniek en heeft kwaliteiten, hier wordt veel aandacht aan geschonken. En ook aan activiteiten als muziek maken, zingen, schilderen, handenarbeid, naaien, borduren, iconen schilderen en sporten.

Persoonlijk vind ik het van groot belang dat Nederlandse verslaafden ver weg van alle narigheid, in vele landen van Europa een nieuw leven kunnen beginnen. Niemand die zijn of haar verleden kent, dus na een verblijf in de gemeenschap van drie jaar is het geen enkel probleem een baan te vinden, een gezin te stichten of naar een missie te gaan. Er worden genoeg perspectieven geboden, de toekomst is beslist niet meer uitzichtloos. Met liefde en gebed komt 80% langzaam uit zijn verslavingscirkel. Het werkt!! Ik heb het met eigen ogen gezien, en vooral gevoeld. Francasa staat in de startblokken en is van plan vele jonge mensen te helpen een nieuw, drugsvrij leven te beginnen, en samen met de ouders hen te ondersteunen. Dat alles heb ik gemist, vandaar mijn motivatie om het bestaan van de beide gemeenschappen met de mogelijkheden die zij te bieden hebben, bekend te maken in Nederland. Want in Nederland worden naar mijn mening nog te veel mensen aan hun lot overgelaten, zoals dat ook bij onze zoon is gebeurd. Ik wil dit andere ouders besparen ………….  

                                            een strijdlustige moeder .................