Het verhaal van een Nederlandse jongen vanuit een van de Cenacolo - gemeenschappen in Europa

Hallo, ik ben Jan )* en ik ben 20 jaar oud. Ik woon nu ongeveer anderhalf jaar in de gemeenschap Cenacolo.

Voordat ik in deze gemeenschap ben ingetreden, was ik drugsverslaafd. Ik heb twee jaar lang cocaïne gebruikt en op het laatst zag ik geen uitweg meer, geen hoop, voor niks meer. De enige hoop die ik nog had, lag in mijn basepijp. Geen lust meer te leven en helemaal in de ban van de drugs.

Ik heb ook gezocht naar hulp in Nederland, maar ik vond niks, in heel Nederland was er geen plek voor mij en het duurde me veel te lang. En op een dag hebben mijn ouders een krantenartikel gelezen over deze gemeenschap. En we hebben besloten om te gaan kijken wat het is.

In deze gemeenschap aangekomen heb ik eerst een werkweek gehad om te beslissen of ik echt wilde intreden. In deze week krijg je gelijk een beschermengel, dat wil zeggen een jongen die wat langer in de gemeenschap is. Die legt je de eerste dingen over gemeenschap uit. Deze beschermengel is dag en nacht bij je en wordt je eerste vriend.

Toen mijn vader weg is gegaan, schoot me een brok in mijn keel: helemaal alleen in een vreemd land en niemand die je kent. Dit moment was heel erg moeilijk voor me, want in mijzelf had ik niet zoveel zin om te stoppen. Maar ja, ik heb mijn tanden op elkaar gezet en ik heb doorgebeten en heb gevoeld hoe sterk de drugs zijn: elke dag vroeg op en wakker worden met het gevoel van ‘ik heb wat nodig’.

In de eerste maand heb ik heel veel moeite gehad om te wennen aan de regels. Met deze beschermengel de hele dag vond ik heel erg moeilijk, geen privacy en niet één minuut voor jezelf. Maar nu, met de ervaring die ik nu heb, heeft deze beschermengel me heel veel geholpen.

Na ongeveer twee maanden begon ik me goed te voelen. Het werd langzaam mijn eigen huis en langzaam, langzaam begon ik de waarde te zien van echte vriendschap. Vrienden die me de waarheid vertelden, vrienden die in moeilijke momenten klaar voor me stonden. En als ik nu terugkijk naar hoeveel echte vrienden ik vroeger heb gehad, dan blijven er alleen maar twee over.

Ik zal ook vertellen hoe onze dag er ongeveer uitziet. We staan om 6 uur op en dan wassen wij ons. En dan om 6.15 uur bidden we de rozenkrans in de kapel. Na de rozenkrans vertellen we elkaar over ons leven van de laatste dagen. Dat helpt ons om onze problemen voor te leggen in de groep, zodat we elkaar kunnen helpen. En hierna gaan we ontbijten. En na het ontbijt gaan we werken.

Het werk bestaat uit veel verschillende dingen. Wij hebben hier een timmerwerkplaats waar we veel verschillende dingen maken. Op het moment werk ik ook in de timmerwerkplaats. We hebben ook een tuin waar veel werk is. Uit de tuin halen we onze eigen etenswaar. De tuin is heel belangrijk, want hier in de gemeenschap leven we zonder geld en we kopen geen etenswaar. Daarom is de tuin zo belangrijk. We hebben ook een stal met koeien, varkens, kippen en schapen en we eten ze ook zelf weer op. Verder hebben we nog veel meer werkplaatsen, maar dat wordt een beetje te veel om op te schrijven.

Om 12.00 uur eten we warm, meestal pasta met nog wat. Na het eten hebben we tot 13.30 uur pauze en deze tijd kun je zelf indelen. En van 13.30 tot ongeveer 18.00 uur werken we en daar tussendoor bidden we nog de rozenkrans. En om 18.00 uur, na het werk, bidden we weer een rozenkrans. Daarna eten we samen en na het eten spreken we met elkaar en dan om ongeveer 21.30 uur gaan we slapen. Zo ziet onze dag er ongeveer uit.

Dan zal ik ook nog wat over het bidden vertellen. Het gebed was voor mij altijd moeilijk, want ik kom uit een niet-gelovige familie. Toen ik hier aankwam, waren rozenkransen, kerk en stil gebed een grote vraag. Nu is het me wel duidelijk. Ik heb ook gezien dat het bidden me aan het veranderen is. Ik denk nu dat dit het belangrijkste deel van de gemeenschap is. Elke morgen sta ik een half uurtje eerder op om te gaan bidden. Dit helpt me om door de dag te komen. Het is een moment dat ik tot mijzelf kan komen. Toen ik intrad, dacht ik dat ze allemaal gek waren, 150 keer een weesgegroet! Maar nu zie ik dat het bidden mij aan het veranderen is. Want het werk maakt mij niet sterker, werken kon ik thuis ook. Wat mij veranderd heeft, zijn de vriendschappen die ik hier heb en het gebed.

 Jan  )*

 )* = pseudoniem